Życie z the GazettE 9

Spałem sobie w najlepsze, a tutaj mi tak ŁUPŁO!
A konkretniej jacyś debile zaczęli grać bez ładu i składu przez co zerwałem się szybko tak, że jebłem głową pochylającego się nade mną Takanori'ego.
Usłyszałem niemal melodyjne chrupnięcie.
- O kurwa mać!-wykrzyknął Takanori kiedy zauważył krew na swojej dłoni.
Pobiegłem szybko po ścierkę aby zatamować krwawienie, a później znów wprawiłem w ruch swoje nóżki tym razem żeby poszukać kluczyków do auta, które jak na złość postanowiły, że się schowają, kiedy akurat trzeba Rukisia do lekarza wziąć.
Z pewnością trzeba będzie chrupnąć jego nos w drugą stronę... auć.
Ale co w tym było najlepsze ?
Że w końcu przestali rzempolić!
wróciłem do sali już z kluczykami w dłoni.
Cały zespół był zgromadzony wokół Ruki'egom, głaskali go mówiąc, że to nic takiego, że się zagoi.
Taa... Sranie w banie...
A natomiast nasz wokalista wyglądał jakby miał ochotę komuś przywalić.
Jeszcze przez chwile panował harmider, który w końcu uciszył wrzask Ruki'ego.
-Co was popierdoliło?!
I momentalnie zapanowała cisza.
Niestety bardzo się spieszyłem do szybkiej śmierci więc chwilę później tą ciszę zapełnił mój głośny śmiech.
Taka-chan spojrzał na mnie jakby chciał mnie zabić, a ja tylko objąłem go ramieniem, wyprowadziłem na zewnątrz i wsadziłem do samochodu.

                                                                        ***

Tak jak przypuszczałem trzeba było chrupnąć nos Ruki'ego.
Krzyk jaki przy tym z siebie wydał obudziłby człowieka w śpiączce...kogoś w stanie hibernacji... Zmarłego ... A nawet gorzej MOJEGO OJCA! a wierzcie mi do tego potrzeba specjalnych zdolności i mocnego gardła.
Całą drogę do domu przebyliśmy w milczeniu.
Przez całą drogę miałem w głowie obraz tego wkurwionego Ruki'ego.
Wierzcie  mi, ostatnimi siłami powstrzymywałem się przed wybuchnięciem śmiechem, gdyż zagroziłoby to mojemu życiu, zdrowiu, ślicznej twarzy oraz tym seksownym nogom.
W końcu zajechaliśmy pod dom.
Kiedy Ruki chciał już wysiąść w ostatniej chwili złapałem go za nadgarstek co go cofnęło i wbiło z powrotem w fotel.
-Przepraszam za to ... hmm ... dość bolesne spotkanie...Musiało naprawdę boleć.
Ruki wzruszył ramionami, ale na jego twarzy zagościł delikatny uśmiech.
-Spoko. Wcale tak bardzo nie bolało.
-Oczywiście...
Parsknąłem śmiechem i przytuliłem go do siebie na krótką chwilę.
-Powtórz to ! - Ruki spojrzał na mnie z pytaniem na twarzy
-Ee... Co mam powtórzyć ?
-Mam znowu cie walnąć żebyś zrozumiał ?
Tym razem chyba skumał o co mi chodzi.
-Nie powiem tego.To są brzydkie słowa.
Pokręciłem głową z dezaprobatą.
-Skądże. Kto ci takich głupot nagadał Rukiś ?
-No ... No ... -Zamieszał się biedaczek-Ten ... Ue-chan.....
-I wszystko jasne ... - prychnąłem donośnie.